Hüzün

hüzün gamlıydı saklandı iki sokak arası
sarı bir hazan yaprağı gibi soldu
günlerce ortaya çıkmadı
sevinç yariydi ama uzaktı epeyce
ne gidecek hali ne diyecek sözü vardı
beyaz bir kelebek uçtu sevinç rengi
kanatlarında sevinç tozu
hüznü aradı biraz umut vermek için
aslında özlemişti hani bir görüverse

tek tek baktı insan yüzlerine
kiminde acı ıstırap keder
kiminde solgun bir heves
nasılda mutsuzluk yansımış suretlerine
oysa hüzün bunca kara değil
gelir geçer sıkılıp bunalan kalplere

sevinç yalnızdı hüzn-ü yar olmadıkça
getireceği müjdelerinde tadı olmayacaktı
yarım kalacaktı neşesi, hüzünsüz
masum yüzlerdeki gülümseme
yakışmadı önce hüznü görmedikçe
ve hep aradı yıllarca hüzün sevinci
sevinç hüznü özlemle
her ikiside misafirdi kısacık anlarda
insan yüreklerinde.

Ş.AYDOĞAN  ( GÜLCENAZ )