Anılar 1-halıcı Kızlar

Abiler-Ablalar

a(ğa)beyler-ablalar

            şirp[1] oynuyor olurlardı

evimizin önündeki meydanda,

bazen keşik[2] ederdi komşu kızları

onbeşte bir "evladiyelik[3]"

            Isparta Halısını pazara

yetiştirmemiz gerekirdi

kadınlar, kızlar;

            halı dokurlardı sabahtan akşama

çocuklar

hopuç edirlerken[4] daha

            kardeşleri sarılırdı sırtlarına.

emek vermeye başlardık daha o yaşta.

yaşamaya...

insana....

fidana...

halıya...

geleceğe cansuyu baharda verilirdi

ablalar kirkit sesleri arasında

hep bir ağızdan

"aman dünya ne dar imiş¥

dert çekmesi ne zor imiş

içerimde yarem varmış

dermanını arar oldum

bu derdimin dermanını

kalem yazmaz fermanını

ecel gelmiş canlı gider

okur felek fermanını

dertli dertli gezer oldum

ben bu derdi yazar oldum

ben bu derdi çeke çeke

bu canımdan bezer oldum

alnımda kara yazılar

yürekte yara sızılar

yetim kalan can kuzular

dermanını arar oldum"