Düşünüyorum O Halde Varım !

Bu söz ve felsefe,beni hep düşündürdü,düşündürür de...yalnız
düşündürmekle kalsa iyi hayatıma yön veren bir felsefe oldu nerdeyse.İlk kez sanırım lise yıllarında duymuştum da o yılların uçarılığıyla biraz dalga geçme biraz eğlenme motifli kullanmıştım kullanmıştık belki de.``Düşünüyorum o halde varım;ne yani düşünmediğim zaman yok muyum...``Oğlum Ali beni görebiliyor musun ...```demiştim de aval aval yüzüme bakmıştı tek dostum.

Sonrası mı,gülmem ve geç düşen jetonla zoraki gülümsemesi dostumun.

Yıllar sonra Bakırköy`deyim bir yakını ziyaret için.Kapıda karşılıyor o çenesinin altına dayak yaptığı eliyle bu imge beni.Karşısında duruyorum felsefe öğretmenimi hatırlayıp.Gülümsüyorum belli belirsiz.Omuzuma değen bir elle kendime geliyorum ,tebessüm ediyor belli belirsiz bir yok oluş.
``Yok ,diyorum. Var diyor...Hani diyorum,İşte diyor avuçlarını açmış bir tutam papatya.Öfkeyle saçıyor ayaklarımın altına.Papatyalara eğilmiş okşuyor her bir yaprağını...yok yok yok,diyor sonra kaçarcasına uzaklaşıyor gizemi ardında.

Kimdi bu diyorum kapıdaki görevliye,Felsefeci diyor.Ne arıyor dememe kalmadan var`la-yok`la kafayı bozmuş diyor.Yürürken bahçesinde bu meczublar ülkesinin,askerim ya komutan hem selam duruyor o mekanın askerleri.Yanıma sokuluyor biri ürkek,korkmuş hem,ben de korkuyorum,çekiniyorum biraz.
-Komutanım var mı,yok mu? diyor.Var diyorum, bu sefer gülüyor sinsi sinsi.Hani göster diyor,neyi niçin diyorum...Beni diyor.İş... diyemeden yok oluyor.

Allahım ne oluyor bana,yoksa bulaşıcımı delilik,deliriyor muyum,aklım nerde,kim çaldı kim aldı diye koşuyorum ...Ardımda o mekanın müdavimleri ...Deli deli depeli kulakları küpeli diye bağırıyorlar...

Yine başladığım yerdeyim,o adam ya da kadın ...Bu kez onların bana güldüklerini hissediyorum.Ne zaman elini çenesine baston yapmış birini görsem ;adam ya da kadın bu duygular delirtir beni.Banane canım varsa vadır,yoksa yoktur.Hadi bana eyvallah ben varım diyenler sakın ha var-yok demeyin.