Dünya Ağlıyor

Artık yaşanmıyor mevsimler tadında
K ı ş sanki İlkbahar sarhoşluğunda
Buzullar eridikçe dünya ışın yutmada
Milim milim yükseliyor sular kıyılarda.

Dağlar yitirmiş ak bereyi, kel sırıtmada
Şehirler birer ısı adası, göğü ısıtmada
Kasırga, tayfun, seller dehşet salmada
İnsan kâr peşinde, aldırmıyor kuraklığa.

Dünya ağlıyor çocuklarının aymazlığına
Doğa saldırıyor vurdum duymazlıklarına
Deniz boğuyor azman deli dalgalarında
Kıyamet borusu ötüyor dumur hayatlara.

Ayten Dirier