Ergenekonun Osmaniye ayaðýnda yapýlan operasyon malum medya tarafýndan öyle bir anlatýlmýþtý ki,duyan hükümeti yýkmak için iki baldýrý çýplak siyasetçi ve iki öðretmenin baþ sorumlu olduðunu sanýrdý.Gözetim altýndaki sanýklar ayný araca bindirilmiþti,ilk kez birbirini görüyordu arabanýn içindeki kiþiler.Hiçbir tanýþýklýðý yoktu Lutfi ve Celal hocanýn bu siyasetçi ergenekoncularla.Orda tanýþýyorlardý gidiþatýn karanlýk yüzünden korkan sanýklar.

Araç boyalý camla dýþ dünyadan soyutlanmýþ,her türlü saldýrýya karþý muhafazalý çelik kaplamalarla zýrhlanmýþ hapishane arcýydý,henüz sanýk iken sanki bu iklimi yaþatmak istercesine baþlarýna iki mehmetçik verilerek týkýþ týkýþ doldurulmuþtu.Pencereleri küçücüktü,dýþarýsýný görmek mümkün deðilse de görüyormuþ gibi yaptý lutfi elleri ve ayaklarý prangalý oturduðu yerde.
gÜLÜMSÜYORDU DÝÐERLERÝNÝN SOMURTTUÐU VE NE OLACAÐIZ KAYGILARIYLA HÜZÜNLENDÝÐÝ ÝLK ANDAN ÝTÝBAREN.

Bir hikaye okumuþtu yakýn zamanda.Aklýna o gelmiþti.Hikayede geçen olay hayli düþündürücü ve ders vericiydi.Ayný odada kalan iki hastanýn dramý ve hayata bakýþý vardý.Yatalak olan hastaya hergün durumu biraz daha iyi olan hasta.Pencereden bakýp çevredeki güzellikleri anlatýrmýþ.Günlerce aðaçlarý ,kuþlarý,kelebekleri anlatmýþ durmuþ.Yatalak olan hasta hergeçen gün iyileþirken içinde bir kýskançlýk oluþmuþ.Onun yerinde olmak için.Bir gün anlatýmý yapan hasta fenalaþýr da ona yardýmcý olmaz kýskanan diðeri.Adam ölür.Ondan boþalan yere geçer bizim kýskanç hasta.Pencereye bakar ki...Kapalýdýr ve tahtalarla çivilidir ,hiçbir þey görünmüyordur.
Meðer ölen hasta hayattan küsmüþ bu yatalak hastanýn yaþama sevinci kazanmasý için sadece hissettiði güzellikleri anlatýrmýþ....``
Polyanacýlýk oynarmýþ kýsaca,nerden aklýna geldiyse Lutfinin ...belki de pencerenin küçüklüðü ve boyalý olmasý çaðrýþtýrdý bu hikayeyi de anlatmaya baþladý içerdeki kiþilere gittikleri yolun güzelliklerini.``Þu an nerdeyiz biliyor musunuz,Kadirli Kozan yolundayýz ve Iþýklý köyünün içinden geçiyoruz,saðýmýz ,solumuz portakal bahçesi....Bakýn bakýn iþte bir Arap bülbülü,aha,yanýbaþýnda da eþi,yanýbaþýnda alamençik ,çok sever hayvan pisliðini eþelemeyi...Eyvah bir çocuk saklanarak yaklaþýyor vurmasa bari,uç be kuþ çabuk ol oynaþmanýn zamaný deðil uç ,uççç artýk, n`olursun uç...O anda bir pat sesi duyuldu arabanýn içinden...Eyvah vurdu yaramaz kuþcaðýzý...derken araç önce saða savruldu ,sonra sola...þimdi taklalar atarak kuru derenin içine savrulmuþtu.

Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyordu Lutfi de gözlerini açtýðýnda etrafý karanlýktý ve hiçbir hareket yoktu.Doðrulmaya çalýþtý ters dönmüþ aracýn içinde ,mümkün deðildi.Çok sevdiði öðretmeni ve dostu Celal`in cansýz bedeni hapsetmiþti adeta...çýkamýyordu.Birkaç hamle yaptý olmuyordu.Çaresizce birinin ,birilerinin gelmesini beklemek geçti de içinden son anda filimlerde seyrettiði sahneler canlandý gözünde.Arabanýn alev almasý,cayýr cayýr yanmasý...Birden canlanan sahneyle ürktü,bu ürküntü ona güç vermiþti sanki.Son bir gayretle sýkýþtýðý yerden kurtuldu da aracýn açýlan arka kapýsýndan çýkmak da hayli zordu.Tekmeledi ,iteledi zor da olsa çýkabileceði kadar bir boþluk oluþturabildi.

Dýþardaydý artýk ve o anlattýðý hayali görüntülerin gerçekten ortasýndaydý þimdi.Biliyordu ki kaza yaptýklarý yer Iþýklý köyünün dýþýndaki Deli çay denilen bir kurumuþ dereydi, saðý solu portakal bahçeleriyle çevriliydi.Sanki merhaba demek istercesine az önce anlattýðý Arap bülbülü karþýsýndaki limon aðacýnýn dalýnda eþiyle þakýyordu.Alamençikler yerde gezeliyor,Midillikler toplu þarkýlar söylüyordu...Hiçbirþey olmamýþ gibi...

Aracýn etrafýnda dolandý önce birileri var mý,kurtulmuþ mu diye.Aracý süren askerin burnundan kan gelmiþ kafasý camdan dýþarý sarkmýþ,yanýndaki askerin silahý iki metre geriye düþmüþ ama kendisi yok,dikkatlice baktýðýnda aracýn ilk savrulduðu yerde hareketsiz yatýyor.Bu bir fýrsat diye düþündü önce...Kaçmak için.Kaçmalý mýydý ,bütün belgelerde ismi geçiyordu,kaçarak kurtulabilir miydi.Dahasý kaçarak bir de bu kazanýn sorumluluðu kendisine yüklenmez miydi.O kýsa anda bunlarý düþünürken,köylülerin haberi olmuþtu kazadan da ürkek olsalarda birer ikiþer kaza mahalline gelmiþlerdi.Lutfiyi ayakta görünce koþtular yanýna,nice sonra akýllarýna araçtaki insanlara yardým etmek geldi.Aracýn içinde sýkýþmýþ,ölmüþ herkesi dýþarý çýkarýp yanyana yatýrdýlar.Lutfi ilerde cansýz yatan askeri de getirmelerini istedi,köylülerden.

Köylülerden biri tanýmýþtý lutfi`yi...
-Sen,sen Zekiye halamýn oðlu deðil misin.Ne arýyorsun burda.
-Evet dedi Lutfi .Utanmýþtý ,akrabadan birinin kendisini tanýmasýna ve bu durumda görünmesi nedeniyle.
-Uzun hikaye dayýmoðlu,uzun hikaye...Jandarmaya haber verdiniz mi.
-Evet ,muhtar gitti haber vermeye,birazdan gelirler.
-Sigaran var mý,dedi Lutfi.Belki de can sýkýntýsýný ,yaþadýklarýný bir sigarayla unutmak istercesine.Dayýsýnýn oðlu sigarasýný da yakýp vermiþti.Köylüler iþini bitirip etrafýnda toplanýrken uzaktan bir mavi araç yaklaþýyordu son sürat...