Ayrılık

Tacını duvağını topladı güneş
Bir gelin gibi süzülüp gitti
Mor dağlar ardından ağıt yaktılar
Çisil çisil gözyaşları ovaya indi
Yapraklar ürperdi
Kuşlar uçuştu
Sarı bir çiçek onlara güldü
Ayrılığı hiç tatmamıştı ki
Nasıl anlasındı çok küçücüktü
Birgün onun da koparsa dalı
Kurursa içinden özüyle balı
Ozaman ya bir diken olur
Ya da topraklarda savrulur