Kül Aynasına Bakamayan Ateş

topuğuna balözü dökülen kehkeşanlar

nerdesin özlemini erittiğim yadigar

yine de tüketmek için beklediğim

maya çalmıştı ikbal topraklarına

en son,en son buydu birlikte bayram gecesi

az değil,kainat doyar haldeydi mesiresinde

kendi elleriyle astığı şamdanında

bir fakir mum ışığı fanusuna kapatılmıştı

dışarıdan bakanlara görünmez cinnet!

kapıyı aralayanlara tadına hayran,tâk

bir rüya pervanesi güdümünde ilerlemek

ebediyet tıkırtısında kapıya sarılmaydı

tenler lif lif kayalıklara asılır

tuz buz edilen gençlik aynası

sisli kaldırım rafından taşınırdı

bir sıçrayışta sadağı yakalayabilmek

geri getirilemeyecek zamana kardeş olmaktı

kalbe sürülen macunda mum rikkati hissedilir

yontu beste bir mevsim ister bu sabah

sabah ki,güneşi çırpınmayan çöllerin

fitili ateşlenmiş kum tanecikleriyle taclanması..

kura çekiyordu aynalar

nöbet tuttukları soluk avuçlarında

istemedikleri ablukada gelen misafirlerin

seslerine kulak verirken hissediyorlardı

varlığı tadabilmekti yansıyan talihte

yıpranmış takasta yalaz gözler

pusula müşterisi beklerdi ancak

göz,aynadan kovulduğu gün

kalp hançeresi bir çentik atmıştı

deprem,aynadaki keşkül'e de zarar verir miydi?