Sen Giderken Adın Kalıyor

Gözlerimde aynı mesafeye ait şehirler taşıyorum
Bir tarafında sen yalnızlığı , sol yanımda ben kimsesizliği 

Bir yalnızlık ünlemi taşıyorsun gözlerinde 
Giderken bütün coğrafyasını değiştiriyorsun iklimlerin
Bütün yerler dolu sana çıkmıyor hiç bir sokak arası
Avucumda kalıyor bazen düştüğümüz kader notları 
Kanlı bir çocukluk hatırası gibi düşüyor beynimin ücra köşelerine
Bir kız çocuğu ;
Hatırlayamıyorum artık gülüşünde tuttuğun bahar yağmurlarını 

Hiç kimse anlamıyor düştüğüm sensizlik çukurunu
İşgal ediyorum kendimi kırık bütün düşlerimle
Göç ediyor bizden habersiz kuşlarımız
Şehir aynı kalabalıklar arasında yalnızlığı takas ediyor 
Suçlarımızın arasına düşüyor aynalar , kanıyor gözlerin
Hiç dokunamadığım sözlerin var dudaklarında , hani dokunduğumda gidecek olan 
Eksi sonsuzda kalbini koruman gibi 
Çekiliyor ayaklarımın dibinden aşk 
Aç kapını daha gitmedim gözlerinin kıyısından 
Ölüm kaç hastalık eder iç odalarımda , sen kanıyorken bütün ömrüm

Adın varsa ben varım , eğer adın silinmişse gözlerimden
Bir sen kalır soğuk duvarlarımın küfürbaz dillerinde
Bir ben ölüyor düşlerimin en kırılgan , işgale uğramış sevgisinde
Ömrüm düşüyor parmak uçlarımdan 
Tut , tut ki bütün kalabalık seni bana yalnızlık yazmasın
Adını ver hayallerimin en güzel yanlarına
Bir kız çocuğu düşsün gözyaşlarının en masum yanından
Adın kalsın sol yanımda
Söyle sessizce 

Bir yabancıdan farkım olmadan , konuşmadan 
Gözlerimin içine kendini mühürlemeden
Sert adımlarla arşınladığı yalnızlığı
Şehirler arası bir yalnızlık otobüsünde bıraktı 
Bu bir veda 
Adım Efsa 

Beni kendinde unut , bir daha adımı andığında gözlerinde beni taşıma



Muhammed Yalçınkaya