Yoktun

Yıldızlarda küsdüğünde bana.
Düştüğümde zifiri karanlığa.
Ararken yolumu
Ve vuruken benliğimi duvarlara
Sen yoktun yanımda…

Düşdün bana,
Hayaldin bu cana.
Sesdin ,
Nefesdin,
Hem derman hem derttin
Ama yoktun…

Ağıtlarım oldu hem acıdan hemde mutluluktan.
Günlerim oldu yarısı aydınlıkta diğer yarısı karanlıkta kalan.
Şehrime gelen komşularım vardı hem doğudan hem batıdan.
Bir yarım vardı yarısı kaybolan.
Ama sen yoktun.

Yoldun,
Zordun,
Sondun,
Yoktun…

Her şiirin son satırıydın.
Her şairin kelimelerinde saklıydın.
Her kitapın son sayfasında anıldın.

Yardın,
Yangındın,
Saklıydın,
Yoktun.

Yokluğununda durdun ben vurulurken.
Bir adım bile atmadın, bir damla nefese muhtaç kalmışken.
Kaçırdın hep okyanus gözlerini ben suya kanmışken.
Bir can arıyordum, yorgundum, vurgundum sen yoktun.

Kimsesiz çocuklar gibi anneye hasretken,
Açın ekmek dilenmesi gibi bir ses ararken,
Her bakış benden kaçarken,
Bir çift göz arıyordum, yalnızdım, yarsızdım sen yoktun.

Bir damla su aradım durdum.
Geçtim sahraları, deryalarda bile bulamadım.
Oturdum kaderime ağladım.
Kaderimi şimdi daha iyi anladım, mahkumdum, vurgundum, yorgundum sen yoktun.

Olmadın hiçbir zaman, hiçbir zamanda olmayacağın gibi.
Bir düşdün bir hayaldin kaf dağının arkasındaki anka kuşu gibi.
Herkesin sustuğu yerde sestin,
Tükendiğinde hava, nefesdin,
Hiçbir zaman geçmeyecek bir hefesdin.
Adını unutturmuştu güzelliğin.
Asaletindendi kimsesizliğin.

Bir rüyaydın, bir hayaldin,
Kaf dağının ardındaki düşdün.
Sesdin, nefesdin,
Adı bilinmeyen peri masalının son günüydün.

Gece kadar siyahtın,
Kimsesiz sevdaların adıydın.
Olmalıydın su kadar hava kadar yol kadar.
Gönlünü geceler yakar.
Kimsesizliğine şimdi kimler ağlar.

Olmadın hiçbir zaman gözlerimde, dizlerimde ve ellerimde.
Her sözümde vardın ama hiçbir günüm de yoktun.
Biliyorum yar sen bu gönle çoktun…