Kapıların Ardındaki Anılar...

"Gıcırdayan bir kapının ardında

ne kadar çok anım olduğunu o kapıyı açtığımda anladım"

Araladım doğup büyüdüğüm mahallede

Arkadaşlarımla oyunlar oynadığım

menteşesi pas tutmuş

Ayşa ananın gecekondusunun tahta kapısını...

Hemen girmedim

Şöyle bir baktım bakımsız bahçesine doğru.

Arkadaşlarla daldığımız dut ağacı,

Çağla ve vişne ağacı kurumuş

Boynunu bükerek bana doğru bakıyor,

Terkedilmiş yıkılmaya yüz tutmuş ev

Yüzünü dökmüş sanki beni görünce ağlıyordu...

Ayşa ana, eşi yıllarca önce ölmüş

çocuksuz bir ev hanımıydı,

o yüzden bizlerin üzerine kendi çocukları gibi titrerdi...

Her tür müziği severdi,

Biz çocuklar Ayşa ananın bahçesinde oynarken

O " if you go a vay" dinlerdi...

Zaten bana da yabancı müziği o sevdirdi...

Ne anılara ne yaramazlıklarımıza şahit olmuştu bu bahçeli ev

Ah o bahçe, güzelim bahçe

Neler anlatırdın olsaydı dilin

Aklıma geldi birden

Evcilik oynadığım komşu kızı Sevim

Ben doktor olurdum o hasta

Onu hep muayene ederdim.

Benim en iyi hastamdı Erzincanlı Sevim

Abisi yakalardı bizi kaçamazsam hep dayak yerdim...

Arkadaşlarımla o bahçede

Top atar dombik oynar,

Ceviz, misket dizer baş altı yapardık

Futbol oynar terimizi atar,

Yorulunca kendimizi toprağa kapardık.

Yağmur yağar altında delice ıslanırdık.

Ah be yıllar döndür zamanı geriye

Nerede o güleryüzlü Ayşa teyze,

Nerede Çilli Ali, Kürt Kazım

Ördek Hasan

Hani nerede o çocukluk arkadaşlarım...

Ah hayat savurdun hepimizi bir tarafa

Bak o kapının arkasına sıkışıp kaldı

Göz yaşlarımla anılarım...

Kazım DOĞAN

01.10.2011