537- Çırpınan Ceylan

Duydum ki uzaklarda yavru bir ceylan

Düşmüş girdabın içine çırpınır durur

Dost bildiği insanlara uzattıkça elini

Boy verecek umutları yeşermeden kurur

Ah be güzelim kolay mı sandın hayatın yokuşunu

Gel de bir sor bakalım yavaş yavaş yok oluşunu

Kim bilir kaç sabah bekledim güneşin doğuşunu

Bir sonra ki güne bırakmak insanın ciğerini kavurur

Ne yaparsan yap yaşayamazsın onda birini

Bir an çıkaramazsın aklından ekmek derdini

Hayat doğup, büyümek ve sonunda ölmek mi

Değil elbet, her Allah'ın günü suratına vurur

Aslında zoruna giden insandan laf yemek

Laf söyleyen insan olsa bari, bir kuru deynek

Tek çaren böyle fikirleri aklından silmek

Eninde sonunda mutlaka seni anlayan olur

En iyisi gel dinle şu garip Necmi abini

Tıka kulaklarını, duymamış ol kötü sözleri

Kim ne söylemiş ise inan bana yakar kendini

Yoksa bu düşünce seni dertten derde savurur