Erciş'te Hüzün

…yer titremesinde sonsuzluğa göçenlere rahmetle…

Feleğin mührü yansır alnının karasında

Kan kırmızı şafaklar ağıt yakar sulara

Canlar gün ortasında düşerler pusulara

Susar en büyük beste, şarkı yarıda kalır

Silinir tebessümler, ruhları keder alır

Can, mal, mülk, evlat, ayal saçılır dört bir yana

Dönmeyen yolculara yas tutar evlat, ana

Kırılır altın kadeh, âb-ı hayat dökülür

Süzülür gözyaşları, gülün boynu bükülür

Toprak açar bağrını, yaş dökerken bulutlar

Başka bahara kalır ertelenmiş umutlar

Hüzün dalgalarını dağıtmakta sonbahar

Gönlümün yitik sesi, nerdesin gül yüzlü yâr?...

Sana bir ömür yetmez ey gönlümün kıblesi!...

Nereden toplamalı, dağılan billur sesi?...

Kaderde vardır ölmek, nerden çıktı ayrılık?

Yürek yanardağ gibi, olsa da hava ılık…

Gemi kalktı limandan, yine rıhtımda kaldık

Mazinin aynasında derin hülyaya daldık

Bir günün ortasında geceye döndü Erciş…

Ayın on dördü iken bir anda söndü Erciş…

Van'ın gökleri kara, suların rengi mavi

Titredi dağlar, taşlar bir afet ki semavi…

Yürek katran karası, yer gök arası zindan

Nice ana kuzusu vakitsiz geçti candan

Bir bahar ülkesine a dostlar yolculuk var!...

Kanattı sol yanımı Erciş'ten esen rüzgâr

Güneşin ziyasına kapandı tüm perdeler

Sonsuzluk yolcuları ara, sor, bak nerdeler?...

M.NİHAT MALKOÇ