Zerkinde İrin Topladı Ruhum

Gözü aç/ık

Bir martıymış

Denizlerine kaçak ilişkiler sakladığı

Kıyı kentinde

Yalnızca

Simit kırıntısı zaman çalarmış yaşamlardan

Ara sıra

Geldiğinde

Denizsiz kentlere

Adı bahar olurmuş

Öyle söyledi

Yorgun yağmurlar biriktirirmiş

Dinginliğinde yüzüne

Gamzesine hüzünlü şiirler

Masumiyeti

Dil/sizmiş

Dudaklarında

Dizelere aklatırmış kendini

Tesadüfen kesişen yollarımızda

Çizgi ötesiymiş düşleri

Geç kalınmışlık adına

İnandım!

İnsan yanımda  

Oysa

Kan sürüp yediveren umutlara

Çürüterek bir ömrü

Gitmekmiş

Onun baharı

Sinsice

Yıkıp güven duvarlarını

Şaşkınım!

Kirletilmişliğinde aşkın onuru

Ve

Şimdi

Nasıl

Temizlerim

Bilmiyorum

Ruhumun kutsalına akıttığı irininden kendimi

Dokunabilmek için

Yeniden

Riyasız