Karşımdaki Ağaca Bakarken

düş kuruyordum.

Gözlerimde geçmişimin hayali vardı yine

karşımdaki ağaca bakarken.

Hazanın hüznünü gördüm, ağacın yapraklarında

Dalları vardı kimi yeri kesilmiş kimi yeri kuru

mevsimlere küskün bir hali vardı

yorgun yapraklarında.

Kendi halim geldi aklıma.

Kanadım kolum kırık giden gitmişti

bir ben kalmıştım dünyada.

Benim onlardan ne farkım vardı sanki.

Yıllara dargın kendime dargındım

düşüncelerimin içinde.

Ölümdü sinsice yaklaşan, hazanın sırlarında

zamanın yorgunluğuydu yüzlerimde.

Ve bir ağırlık vardı, bedenimde.

Ha bir de o malum,  güz günleri vardı gözlerimde.

İçimde hazan rüzgârları

sararıyordum, günden güne eriyerek.

Ben.

O ağacın yaprakları kesik kuru dalları gibiydim.

belki uzak belki yakın

ölümü birçok kez tatmış yüreğimle

bir kez daha ölümü bekliyordum

Ölümü./ü

içimdeki, hazan gününde….

Oturduğum yerde...

A.Yüksel Şanlı er

29 Ekim 2011-10-29