Yan Cebine Koyduğunda Gözlerimi...

Dokunmak istemiyorum artık yanağında ki ıslaklığa /

I –

Ana kucağında irkilen ay ışığına korkmadan bakamam

Rengi değişken  gözlerimle

Karanlığımı ışıtan sadece yağmur damlalarıdır

Beni hep gökkuşağı ürpertmiştir

Ha bir de, nefesimi soluyan garip bir mezar taşı

İki kişilik ölümlerin koynuna beni de al hiç çekinmeden

Çek yüreğimi toprak toprak sıcağına

II –

Gitme dediğimde dinlemedi annem

Göç mevsimini denk getirmiş göçmen kuşları edasıyla gülümsedi bana

Sırtımı yasladığım akordu bozuk hayattır benimkisi

Ve günahların korkutmadığı, 

Dudaklardan fısıltı tertemiz dualar yok artık

III –

Yan cebine koyduğunda gözlerimi

İncir çekirdekleri gibi ezilmiştim oysa

Hüzünler daha camı aralamadan düştü saçlarıma

Ve benim, vurulmadan kanayan yaralarım vardı sana dair

Mecazi kuşların kanat çırpmasında ağlayan bir çocuk yalnızlığındayım

Kulağına yaklaştır göz yaşlarımı

Ayrılığın fısıltısını duyduğunda ürpertsin seni

Cama vurması bir serçenin kimsesizliğini

IV –

Seni anlatmak için sır tutan kelimeler icat etmeliyim

çünkü aşk, zaafında ihanetler barındırır