Kader Kapısı

Açılır Arş-ı Arz’da kader kapısı, bir hayli dertli açılır…
İnsanoğlu işte çiğ süt emmiş, çekmediği dertsiz dertten kaçar,
Gözüne umman kesilir, döktüğü soğuk ter deryaya saçılır,
Kader  kapısıdır ey Ademoğlu ! Naçar kalırsın, böyle naçar…
 
Sanma ki her açılan kapı kader kapısı, yaz-boz tahtasıdır,
Aldanıp ta sunta zannetme, İlahi’dir abanoz tahtasıdır,
Sıkıştıkça aralara koyarım, zannetme takoz tahtasıdır,
Kader  kapısıdır ey Ademoğlu ! Naçar kalırsın, böyle naçar…
 
Açacaksın kapıyı, çekeceksin kaderin malum cilvesini,
Takacaklar boynuna boyunduruğu, çekecekler zelvesini,
Üstüne içerler Yemen kahvesini, fal yaparlar telvesini,
Kader  kapısıdır ey Ademoğlu ! Naçar kalırsın, böyle naçar…
 
Vuslat’ım vuslata ermek için kader kapısını yol eyledi,
Allah’ım İlahî Aşkım’a inandı, SEN’le BEN’i affeyledi,
Aşkımızı Aşk-ı Arz’a koyarak şol cennetine lütfeyledi,
İlahi Aşk’tır benim sevdam, sevda yüklü tüm kapıları açar…
 
 
Ali Özdemir
23.11.2011 – 16:06