Bilmiyorlar Anne

Bilmiyorlar anne!

Gözetliyorum koca dünyayı, küçük bir pencereden.

Küçük bakışlarla dev bir masal yaptım.

Kandılar anne… Kandırdım.

Gıpta ettiler, sevdiler…

Ama bilmediler anne.

Önce kendimi kandırdım ve sonra inandım.

Koca bir deniz ettiler beni,

Nice rotası elimde olan sandallar taşıdım.

Deryalar tutkudur bilir misin? Anne…

Hiçbir derya yolcusuna fırtına çıkarmadım,

O sessiz fırtına bendim anne…

Bir mücadele veriyorum sanki.

Destansı bir hikâye içinde…

Gönüllerin tahtına bir oturuş yaptım sinsice.

Biliyor musun, oğlun kahraman oluyor…

Biliyor musun oğlun dünya kokuyor anne!

Bir son vermeliyim diye düşündüm en son,

Kalpte değil başta, düşünmeliydim ilk başta.

Beddua edilmeden anne,  sen et bir dua.

Kıymadan daha fazla cana, canı al ondan Mevla!

Tövbe kapısı açıktır ilelebet Rahmanın,

Koşmadım bu kapıya sanma sakın.

Bırakmadı beni en büyük düşmanım.

Nefsim beni ,

Ben beni seveni kandırdım.

Sürekli cenk içindeyim bilmiyorlar anne.

Fani ile Baki çığlık çığlık…

Daldık Fanide rüyaya, Bakinin.

Baki rüya da kaldı, teslimi olduk faninin.

Ben biliyorum geleceğini bir gün ecelin.

Beni bilmiyorlar anne, en büyük düşmanım nefsim.

Kemal AKYÜREK