Hayata Yeniden Tutunmak 2001 - 2012

Hey gidi günler hey! Nereden nereye? Diyerek hem geçmişi düşünüyor hemde otomatiğe alınmış gibi bisikletimin pedallarını çeviriyorum. Sabahın 5 inde gazete dağıtıyorum. Durmam gereken kapının önünde duruyor abonenin gazetesini bırakıyor tekrar yoluma devam ediyorum. Abonelerin adreslerini ezberlediğimden bedenime o işi yaptırıyorum,beynim ve ruhum ile de hayal aleminde dolaşıyorum..saat sabahın 5 i her taraf sessiz sakin. Sokaklarda sadece kediler,köpekler,sarhoşlar,fırıncılar devriye gezen polis araçları ve biz gazete dağıtıcıları uyanık, bütün şehir uyuyor.Başkaları uyurken insanın şuurlu olarak uyanık olması çok güzel bir duygu..bu ayrı bir konu ! Dedim ya bedenimi çalıştırırken beynimle ruhumla başka bir âlemde dolaşıyorum. Bu şehre gelişimiz geliyor gözümün önüne. Dünyada hiçbir şey sebepsiz olmuyor. Her şeyin bir sebebi var. Zaten kutsal kitabımız kur’an da demiyormuki Sizin hayır bildikleriniz şer, şer bildikleriniz hayır olabilir. Bunu ancak Allah (cc) bilir. (inşallah bu şehre gelişimizde hayırdır).
Aslında 10 yıl önce verilmiş karar belki ama bu güne kısmetmiş. Kimseye hiçbir şey sezdirmeden 10 gün önceden başlıyoruz hazırlığa.. En küçük kızım ihtiyos hastasıydı. Gideceğimiz yerin iklimi onun için çok uygun olmalıydı. Ayrıca hayat şartları da çok zor olmamalıydı. Gerektiğinde her işi yapabilmeliydim orada. Bütün bu şartları düşünerek gideceğimiz şehri eşim ile birlikte belirledik çocukları bir günlüğüne anneme bırakıp bir günlüğüne belirlediğimiz bu şehre geldik.gezdik gördük ve buraya taşınmaya karar verdik her şey çok ani oldu hiç anlayamadık.Eşim eşyaları paketliyor kimseye çaktırmadan..derken kamyon yanaştı eşyalar yüklenecek ve o an herkeste bir şaşkınlık ve neler oluyor merakı. Fakat kimse bir şey sormuyor ve yardım ediyorlar. Eşyalar yükleniyor..kız kardeşime de sende hazırlanan diyorum sormuyorlar nereye diye, belkide cevap alamayacaklarını bildiklerinden. Kamyonu gönderiyoruz bizde otogara geliyoruz, otobüse biniyoruz otobüs hareket ediyor o an çok ciddi bir karar verdiğimi ve dönüşü olmayan bir yola girdiğimi anlıyorum. Yıllarca birlikte yaşadığımız Annem, Babam, kardeşlerim ve sayısı fazla olmasa da tek dostumu orada o şehirde bıraktığımı anlıyorum. Karmaşık duygulara kapılıyorum sanki dört beş bin metre yükseklikten uçuruma düşüyorum, bir belirsizliğe gidiyorum. Fakat o hızla aşağıya doğru düşerken eşim ile göz göze geliyoruz bir an tutunacak bir dal buluyorum ve düşme bir an duruyor. Derken tekrar düşmeye başlıyorum dalın zayıf veya tek başına yetersiz geleceğini düşünerek. Fakat tam o belirsizlikte zemine hızla çakılacakken çocuklarıma bakıyorum onlarda koskoca sağlam gövdeli ve yemyeşil umutlarımı görüyorum ve onlara tutunuyorum, zemine çakılmaktan son anda kurtuluyorum. Hayata yeniden tutunuyorum. Her şeye sıfırdan başlayıp onlar için yaşam mücadelesi vermek güzel bir duygu. Bu gün bunlar geldi aklıma o ilk ayrılık anı. İnsan zaman zaman böyle düşüşler yaşıyor fakat inancı ve sevdikleri ona daima tutunacak bir dal oluyor. İyiki inancım ve beni seven bir ailem var. Bedenim gayri ihtiyari görevini yapmaya devam ediyor ayaklarım pedalları çeviriyor, ellerim gazeteyi götürüp kapı altından atıyor. Derken birden geçmişten sıyrılıp geleceğe bakıyorum, hayal dünyamda.. Büyük kızım Çukurova üniversitesi tıp fakültesini kazanmış orada okuyor hemde 3. sınıfa geçmiş, ortanca kızım da ege üniversitesi tıp fakültesini kazanmış 1. sınıfa gidiyor en küçük kızım ise tamamen iyileşmiş(ihtiyos rahatsızlığı vardı) ve 8. sınıfa gidiyor ve dersleri çok iyi ablaları gibi o da okuyacak. Birden bu hayal manzarasından uyanıyorum ve bisikletimin pedallarını daha bir zevk ile daha bir süratle çeviriyorum. Gelecek güzel günler ve ailemin mutluluğu için..