Tek Noktalı Yazı

Fersiz gözlerime düşerse gün ışıltısı,

Dem vuran hicran bir makamda

Soluklanır bir an gönül sızıltısı…

Kulaklarımda kurşun sesinin uğultusu

Üstüne sinmiş olay mahallinden kaçarken ki kokusu

Sızıyor yarıklardan kıvrılarak,

Vurulunca mekruh aşkların en asi savaşçısı…

Hey!

Bir kıvılcımla yüzlerindeki nuru aldığım yıldızlar,

Şu yağmurun hücresindeki damlalar,

Kaç tanenize olur mezar?

Avucumda,

Sıkıyorum, sıkabildiğim kadar!

Aynı yenilgiyi öpüyorum alnının ortasından,

Kazandığım zamanlar…

Şaşkınlığım fütursuz,

Köprüleri yıkılırken koca şehrin.

Denize doğru, artıyor ivmesi atıkların,

Kopmuş el, bacak, parçalanmış yürek yığıntısı.

Çıplaklığı korkunç, çapı ürkütücü,

Utanıyor benden

Kaçıramazken bakışlarımı…

Mıhlandım olduğum yere sanki,

Utanmayın ne olur,

Yeşilde ölümsüzlük yazan çam ağaçları…

Sen; hiçlikteki tek noktalı yazı,

Yumruğumun gölgesi, yumruğumun hükmü kadar

Tutup, tutulacağım sancı.

Ez güç yetirdiğin en büyük taşla,

Şartım; dik düşmeli başım toprağa.

Yaşayamadığım  vakitten bir ip ucu,

Bir iz kalmalı ki

Yutkundukça takılsın boğazına

 Ve bir al mendil sallansın

Kaba çirkin, yakışmayan parmaklarının arasında…

Ü.Seyhan