Gökbayrak'tan Kan Damlar

…Doğu Türkistan'da ölenlere rahmetle…

Vahşetin altın çağı, yürekten sürgün hayâ
Soykırım yaşanıyor, uyan medeni dünya!...

Yaralıdır sol yanım, Türkistan diye atar
Sonsuza kanatlanır turnalar katar katar…

Tomurcuk güller mahzun, baykuş konmuş dalına
Devran döner, ahmaklar inanır masalına

Güller kıyama durmuş, bahçelerde yangın var
Zalimlere genişlik, dünya mazlumlara dar

Boyanamaz kızıla soydaşın gök bayrağı
Altaylardan Tuna'ya ses verir Tanrı Dağı

Gök çökse, yer yarılsa Türk'ün bayrağı inmez
Uygur Türk'ü yastayken yüreğin âhı dinmez

Çocukların düşleri kurşunlara dizilir
Tankların gölgesinde medeniyet ezilir

Kim dindirebilir ki ruhumun elemini?
Nefrete buladılar muhabbetin demini

Urumçi'de doğmuyor karanlıklara güneş
Barut yığınlarının öper alnından ateş

Özgürlük ateşini söndüremez toy rüzgâr
Kalbin orta yerinden merhamet etti firar

Maviliğin koynunda gök bayrak dalgalansın
Dile gelsin dağla taş, muradın mumu yansın

İt ısırığı geçmez, zor sağalır bu yara
Kaşgar'ın sesi kısık, Türkistan bahtı kara

Gökbayrak albayrağa şikâyet eder Çin'i
Türkistan kan ağlarken sen de yokla içini

Düştüğü yerden kalkar kahraman, serdengeçti
Esir yaşamaktansa Türk şahadeti seçti

Mührünü bas milletim bu milenyum çağına
Haddini bildir ey Türk, Kızıl Çin alçağına!...

M.NİHAT MALKOÇ