Susmadı İçimdeki Irmak

Bilinçsizce yazdım.

İçinden sen çıktın.

Ardı arkası kesilmedi cümlelerin,

Susmadı içimdeki ırmak.

Ne taş engeldi ne toprak,

Yolunu bulmuş gidiyordu.

Görkemli dağların dik yamaçlarında,

Ağaçların dibinden coşması vardı

Yol nereyi gösterirse o yöne gidiyordu.

Yanlarından geçerken;

Ağaçlar dile gelip sohbet ediyordu.

Pek bir hararetlisin küçük ırmak,

Nereden gelip nereye gidersin?

 esirgemezsin köklerimizden suyunu.

 anlat bize de öğrenelim huyunu.

Irmak duraksar gibi olur;

Nereden gelir nereye giderim bilmem.

Kendimi bildim bileli akıyorum.

Yolum nereye varır bilmem, 

Günüm günümü tutmaz,

Kah öyle, kah böyle,

yolcu yolunda der yoluma koyulurum.

Şu kenarımda ki rengarenk çiçeklerdir bazen coşmama sebep,

Renklerini bir başka yansıtırlar içime,

renklenirim,

kah kırmızıdır rengim, kah mor, bazen de beyaz…

Gökkuşağını andırırım, renklenir, şenlenir orman.

Susturur asil duruşunuz

 durulurum.

Yağmurlar üstüme üstüme gelir

Taşarım bendimden, coşarım,

Orman büyür üstüme, büyürüm büyülenirim…

Kuşları katar yeşilliğine orman,

Ötüşleri doğar doğadan, dağdan içime,

Ses veririm her bir cıvıltıya.

Cıvıldarım, coşarım,

büyür adımlarım koşarım…

Irmaklığımı bilirim,

her gün buradan geçerim.

Bir ben varım zannederdim dünyada,

Benden çok varmış,

hepsi bir başka akıp, bir başka coşarmış.

Geçen tanıştık biriyle,

yollarımız kesişti,

Tek olmadığımızı anlar gibi bakıştık 

Şaşkın, suskun, donuk.

Yavaşladık karşılaşınca,

sevinç heyecan aldı suskunluğun yerini

Oda kendini bana benzetmiş olacak ki gülümsüyordu.

Sıcacık bakışları vardı ısıttı içimi,

Mutluydum,

Yolumuz aynı yöneydi,

 varacağımız yerin, deniz derlermiş adına,

Son bulmasın sarhoşluğum,

Kaybetmekti onu tüm korkum.

Düşüncelerim yeniyken

Birleştiğimiz yer sonumuzmuş meğer.

Uçsuz bucaksız

Dağılıyorduk oracıkta,

Rengimiz maviye dönerken,

saydamlığımız gidiyor, biraz daha yayılıyorduk.

 Birleştiğimiz yerde birbirimizi kaybettik.

Tek tesellim; yolculuğumuzun yeniden başlaması...