Yar Koynu

YÂR KOYNU

Yollarıma hüzün doldu, güz yaprağı misali

Karayellere de, poyrazlara da göğüs gerdim,

Önüme bentler çektiler, sırt toprağı misali,

Vuslat diye son nefesimi yâr koynunda erdim,

Cemre düştü, senden uzak güneşi neyleyeyim,

Gülecek elbet bana, az daha sabreyleyeyim,

Aç gül simanı ölmeden seni seyreyleyeyim,

Vuslat diye son nefesimi yâr koynunda erdim,

Menekşem üzülme, kara gün kararıp kalmazmış,

Seven iki insanının ahını da almazmış,

Vuslat’ım kör olsa da, başka gözlere dalmazmış,

Vuslat diye son nefesimi yâr koynunda erdim,

Ali Özdemir

26.02.2012 – 01:00