Zebercet_ İ İroni…

Som altından

 Sükut sarayının topraklarında

Her daim huzur içinde yaşamış Sufi…

Sarayı çevreleyen surların dışında ise

Muhteviyat yoksunluğu kaynaklı

Tükenmeye mahkum gümüş-i sözler diz boyu…

O sözlerin çıktığı her irfansız ağızda

Histeri nöbetleri ulu orta…

Görgüsüz bir telaş ile sonra

Nöbetlerin daha da rahat yaşanır olacağı

Derme çatma evlerin bir gecede kondurulması

Surlar dışındaki sahipsiz topraklara

Kifayetsiz bir açgözlülük ile...

Ne büyük yanılgı!

Hepsinin aynı sonu

Semud kavminin bitmez zannettiği bolluğa

Yüzlerindeki kırmızıya katışık korku dolu vedaları gibi…

Sufi ise;

Dimağlarda başlayan söz kıtlığının

Söylenen sözlerdeki muhteviyat taklidi kaynaklı olduğunu

 Çok evvel görmüş rüyasında…

.

.

.

Sahipsiz topraklara kondurulan

Derme çatma her evde

Birer sandık yeşil taş

Hepsi ağzına kadar dolu

Paha biçilmez sözde hazine imiş

İrfansızlar için hayatın kestirme yolu…

Fakat

Daha o gece görür görmez rüyasında

Anlayıvermiş ironik gerçeği sufi…

Zümrüt değil imiş

Sandık sandık

Zebercet imiş

Paha biçilmez hazine zannettiği irfansızların…

.

.

.

-Muhteviyatı taklit dimağların

Söylemek ile tükenmez zannettiği gümüş-i sözler!

-O sözlerin çıktığı bir dolu irfansız ağız!

- Amansız histeri nöbetleri pençesinde ulu orta kıvrananlar!

-Derme çatma evlerin her birinde sandık dolusu zebercet

Zümrüt zannedilen!

-Semud kavminin kırmızıya katışık korku dolu yüzlerindeki

Hak edilmiş çaresizlik!

.

.

.

Sükut sufi sükut...