Koç

Koçlar

koçları süslerdik

renk-renk

sulandırılmış kökboyası

sürerek

bizim koyunlar portakal rengi

bir iğde çöpü üstünde

            incecik bir çentik[1]

ödünç süt alımlarında

"-yarın yayık yayacan ay aba

benim ossun böğünkü keşik

senin ossun yarın kı

ağız (südü)[2] değil ya

alt tarafı iki belik  goyununan

irkildip[3]  deri bascan da

ölme eşşem ölme

bahar gelsin teze ot ye"

'gün döndükten[4]' sonra,

başka çöpler üstünde

            yeni keşik kertikleri başlardı

on-onbeş kişilik katınçlarla

kuzular-oğlaklar seçilirdi yazları

yolunu kestiğimiz sürü devam eder yoluna

oğlaklar meleşirler

kuzular geçmeye çalışırlardı

analarıyla,

elbirlik bütün katınçlar,

            dağda sürüye kavuşurdu

"-emişir" diye

            oğlaklar-kuzular

ters yöne savuşturulurdu

sürüler Söğütlüden, Çataltepeye

kuzular Davulludan, Gölyerine

sürüler dağda

kuzular ağılda

sabah ola hayrola

çoban çoktan dalar eve gelir gelmez

rezil bir uykuya

rüyasında

kuzular emişir,

koyunlar ziyana

yavuklusu

ahhh ahh