Kimi Ağlar Kimi Gülüp Oynuyor

Bu nasıl bir dünya aklım almıyor

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Oysa fani kimselere kalmıyor

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Kimi şöhret için satmış her şeyi

Ar namus kalmamış yırtmış her şeyi

Kimi servet demiş yutmuş her şeyi

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Kimi gözün dikmiş makam-mevki’e

Kimi barda gezer bağlı saki’ye

Kimi boyun bükmüş Hakka baki’ye

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

İki metre kare toprak hakkın var

Beş arşın beyaz bez bedenin sarar

Dünya senin olsa ki, neye yarar

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Aslolan, kulluğun farkına varmak

Şefkatle varlığı kavrayıp sarmak

Günde beş kez hakka divana durmak

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Dün, başını alıp terk edip gitti

Bu günü hiç sorma çok çabuk bitti

Yarınlar gönülde belki ümitti

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Alıp-verdiğimiz nefes emanet

Sen kendin bil yeter bunda keramet

Varlığına şahit binlerce âyet

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Kaşla göz arası ince çizgide

Yaşayıp gideriz nice ezgide

Kâh’ı, insan yokuş, kâh’ı düz gide

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

Sultan Süleyman’a kalmadı dünya

Yedi kez boşandı dolmadı dünya

Ölüm var, kimleri almadı dünya

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor

KANDEMİR ne dese sözü dinlenmez

Akar durur gözde yaşları dinmez

Günü dolan bur'da gayrı eğlenmez

Kimi ağlar kimi gülüp oynuyor