Çanakkale

On altı Mart Cuma

Saat on altıyı elli yedi geçe

 Körleşti gözlerim top dumanında

Yakar oldu ruhumu, barut kokusu

İki damla düştü ruhumdan beni yakan ateşe

Kaynar sular içinde

Debelenen çocuk misali

Kalbim debeleniyordu geçmişle şuan arasında

Yaşlar dökülüyordu ruhumdan gözlerim açılmasın diye

Bedir’in aslanlarını görmeyeyim diye

Kara kefenler giydirilmişti gözlerime

Seyit’tin güllesi oturmuştu kalbimin ortasına

Şimşekler çakılmıştı kalbimde bir kere

Batmaya başlamıştı OCEAN beni tokatlarcasına

Düşeli on dakika olmuş ruhum yastığa

Kan ter derinliklerden geçmişle şuan arasında

Mazot misali alevlendiriyordu ateşi

Ruhumda dökülen yaşlar

Gaflet içinde uyansın diye şanlı imanım

Seyit’tin bir güllesi daha oturmuştu ruhuma

Batar olmuştu nefsimin önden ikinci gemisi

Artık sönmek bilmeyen bir ateş içinde

Zamanın akan yapraklarıyla

Uyanmak istiyordu ruhumdaki fırtınalar

Son darbeyi beklercesine

Dudağımdan bir söz fırladı, Çanakkale!..Çanakkale!..

Evet! Çanakkale!.. Çanakkale!..

Onun ruhuydu beni uyandırmak isteyen

Onun ateşiydi beni ayakta tutan

Evet o gülle Seyit Onbaşının güllesiydi!

Nefsimin gemilerini batıran gülle

Yedi düvelin gemisini batıran gülle

Onundu! Onun!

Akıp götürmüştü su gibi

Ruhumdaki gafleti

İki damla daha dökülüyordu ruhumdan yaş

Fatih’ayla birlikte Bedir’in aslanlarına…