Ağzı Yüzü Denk

ağzı yüzü denk

ayrılık çalan kapı

kapanır kepenk

elinde kalır sapı

çektiğin onca acı içinde

çanağına kan doğranırken

sancılarını çeker

anan ağlardı üstüne

geçirdiğin yaz

nerede olur bilmem

buyduğun ayaz

ömrünün kışına dek

yeni güne doğ

çıra gibi harlasın

içimi ısıt

günüme de parlasın

gizem çözemediği dudağında mihrinle

yeniden doğmuş gibi sevincine ışıksın

yineleyip gülüver seni haykırsa dizem

aşıksın demesiyle yaşa yine aşkından

cemrelerine bahar kokuşunla da irem

karanlığından gecen ışığın var olunca

krem rengi mutluluk içinde çoğalacak

koca bir tarih derin ölür viranlığından

sokağın boşluğuna dalınca ömür kalır

gittiğin yerde tozun siner üste başına

alır elinden sazı bir uzun hava söyler

göz kapağına ağır nedensizdir bittiğin

kaldırımları döktük yenilecek seneye

kokulunla çöplüğe kokusuyla birlikte

şimşeği akmayınca çarptı yıldırımları

dirlikte can bulası ulusum gül başına

sözümle tanır beni yere düşüremedi

yılgınlığına bakma direncin yenilenir

düş/üremedi  bile uyanınca unutmuş

esrikliğinde başka düşer çılgınlığına

gizinde esriyen gecenin arka yüzü

gözlerinden çiğ damlası olur

çimen üzerinde

acılarında damlacıkların

kız

kule

içinde

boğazını

seyreder idi

istanbula özüm

kalır iki yanımdan