Yüreğinden Kanatlanan Çocuklar

"Şahin duruşa güvercin bakıyor/çocuklar

Kanatlarına mavi tebeşir tozu üflerken…"

Gölge gibi ağır;

Ellerinde barut kokusu

Kaşmir dokuya işleniyorlar

Teyellerinde rüzgar gülleri

Leblebi tozuna banıyor

Top sesleri bakışlarını

Bakışlar/ki ürkek

Ceylan avında…

Biri!

İman tahtasından kanıyor

Avuçlara yediveren sıcağı

Bahara çiçekli güneşin

Gülen yüzleri onlar

Çiğ dökmüş sözleri

 Basiretsiz…

Yüreğinde kum eleyen çocuklar

Dişlerinde çitlembik eziği

Anarşik sevdaları sıvadılar

Düş yanlarına…

"Sevda değirmenlerinde

Umut eliyorlar durmadan"

Yıldız çalıyorlar

Karanlıkta kalan yüzlerine

Kanat uçlarında acılar

İçinden taşan insanlığa

Özgürleşiyorlar…

Yeryüzü alfabesinde

Savaşın aritmetiği bu

Okeye dönen bir taşın

Fünyesinde çocuklar

Şansa çekiliyorlar…

Ve talan olmuş bakışların

Son çırasında ışıldıyorlar

Yakamoz mavisi ziynet gibi

Kendi fenerlerinde yalnız

Yalnız ekilen toprakların son mahsulleri onlar

Her bahara kanayacaklar çiçeklerinden…