Dilenci

öyle derin ve gökyüzü gibi,
her dem ağlamaklı gözleri.
Erciyes'te bile yoktur duruşundaki heybet,
yürek sızlatır sızlanışı: 'Yardım et!'
benimse kalmamış cebimde hiç nafakam,
   -belki yarın... yine gel mübarek anam.
donuyor ellerim, karlı hava, hayli serin,
   -yok mu senin oğlun, bir erin?
-öyle kocanın belasını Allah versin!
ayyaş kovdu beni, dün öğleyin
düşman başına oğul dersen,
yalvarır hergün -bir onluk versen-
kızıma laf yok, başıma taç,
gel gör ki o da ele muhtaç!
rezil oldum oğul ele güne
bir ocak attım komşunun kömürlüğüne
yatağım yorganım var, rahat yerim
ağlar ağlar dua ederim
canım çıksın, bitsin kederim!
...
 -kusura kalma oğul, ağrıttım başını,
sen, sen ol, akıtma anacığının yaşını.

yırtık cebinden çıkardı kirli bir mendili
gözleri susmadan sustu dili.
uzaklaşırken maviş kadın, adım adım,
öylece ardından, bakakaldım...