Hayat Yıkamaz Beni

Yenilmedim bu şehirde, yenilmedim sahte yüzlere.  
Önce, direnmem bir doğum odasında başlamış. 
En narasından bağırmışım, kafa tutmuşum hayata. 
Yokuşlu bir İstanbul mahallesinin, dar sokaklarında,  
Koşmalarım hırçınca, çıkışlarım savaş gibi.
Ağabeyler vardı yağız ve dürüst, biraz da kabadayı
Onlardan öğrendik biz adamlığın nasıl olmasını.  
Derken, geldi delikanlılık, bazen bıçkın, bazen melek.
Melekliğimizin tarafı,  sevdalı olmuşuz demek
Bıçkın lığımız, bir küfre, birde namusa aman vermemek
Gün geldi bozuldu ortam, paraya satıldı adam.
Ardından özentiler, yıkılıp gitti o güzel mahalleler. 
Ne ağabeyler kaldı mert, ortalarda ise bir sürü namert. 
Varsa, yoksa her şey para olmuş, adamlık ise unutulmuş.
Yağma yok beyler, en adamından kalmışsam eğer. 
Hayat vurdukça, ayaktaysam, durmuşsam en dürüsünden. 
Ve hala ümit varken, insansa neden, hayat yıkamaz beni.

                                                                    İlhan Keskin