Haşiye

Ve yelkovan binivermişti aşkın akrebine,
Bir akşamüstü hazin nağmeler fısıldayarak...
Hüzünle girdiği kalbimde hüznü kaldı yine,
Şiirlerim, bir ömür arkasından ağlayacak...

Arûza sığdırabilmek ne mümkün özlemimi!
Taşır mı dağları sırtında bir zavallı sinek?
Durup -bir an bile olsun- o hiç düşünmedi mi,
Nasıl taşır diye Yâ Rab, bu hüznü körpe yürek?

Vezni: mefâilün feilâtün mefâilün feilün