Düşün

Düşün

Düşürüp düşlerime

Cennet rüzgârlarını

Kendi cehennemimden

Çağırdığınız basamaklardan

Geldim

Uzun zamandır

Kapalıydı dudaklarım

Hiç konuşmadım

Şimdi

Yüzüme bak

Korkma

Yalnızca

Kıvrımlarımda

Çürüyen etlerin

Küflü duman kokusunu duyumsa

Ve

Dinle!

Bil ki

Çürümüşlük değildir

Yaşamın

Kanayan yarası

Yaradılışın aksından kaçıp

Dirhem

Dirhem tükenen aşkın

Eriyişidir en kötüsü

Artık

Yaşayan

Ölü canlar yükselmiyorlar

Yaşam çukurlarından

Geç gelen

Akşam güneşinin uzun gölgesinde

Şehirlerin göğe duvar binalarının arasına

Şimdi

Düşün

Yaşamın soyutunu

Titre

Sonra

İllaki

Tut ellerimden kadın!

Birlikte

Dokunalım

Kendi cehennemimizde katılaşan

Gözyaşlarının tuzuna

Kim bilir

Belki biz dokundukça arınacaktır yaşam…

Taylan KOÇ