Sensizliğe Biriktirdiğim Şiirlerimdi

Sensizliğe Biriktirdiğim şiirlerimdi
Yürüdüğüm yolların anlam kazanmasını
Özlediğim yürek çırpıntısını seviyorum
Aslında ben seni sevdiğimi seviyordum
Sensizliğe biriktiriyordum şiirlerimi
Sensizliğin şairi oluyordum
hayatın her kademesinde
Kimi zaman misketi çalınmış
bir çocuk ağlamasında
Kimi zamanda yemek masasına oturmuş
hesap yapan bir babanın sıkıntısında

Günler sensiz sensizliğe akıyordu
Üşüyordum sensizlik soğuk bir şehirdi
Dört mevsim kar altındaydı
varoş yüreğimin emektar evi
Ve doğmayan güneşlerle
süslenmişti bu şehir
Bir gün uyandığımda
güneş doğmuştu
ve sen girmiştin
Fakir sofrası yüreğime
sonra ortaya birde soğan kırmıştın
ve ömrüm ağlamıştı
yaşlar senin yüreğine akmıştı
Kalbin kurumaya yüz tutmuştu
bütün veremini yitirmiş
doğal olmayan felaketler
karantina bölgesi ilan edilmişti
yaşlarım topraklarını sulamıştı
ve yeniden çiçekler açmıştı
yüreğinin en taze kokusunda
ve buket beket yüklediğim ayrılığın şehrinde sana olan şiirlerimi
sana sunmuştum
Ve şöyle başlamıştı
– buket buket sevdalarla gel bana sevgili…
Ve geldim işte al kollarına
bakışlarıyla süzülüyordun
gözümdeki okyanusun içinde

---------------------------------------------------------------------------------------

Şimdimi?
Sen varsın ya
Geride ne kalmışsa yok olsun.
Gözlerin umutsuzluklarla
Yüklenmişti bana geldiğinde
kalbin kırık bir gitar
Sözlerin notalarını yutmuş bir klarnetti
Ve inanmıyordun var olduğuna aşkın
Yok oluyordum
bu düşüncelerinin içinde
Ve şimdi gözlerinde umut
Kalbin yenilenmiş eski bir gitar
Sözlerin en güzel aşk namelerini
notalarında barındıran bir klarnet sesiyle çınlıyor kulaklarımda
Ey sevgili…
Zarı atıyorum rast gele…