Alemi Alem Sanma

Şehrimde alev varken girme meskenlerine,

Kâbuslar şaha kalkıp, gelir dillere figan.

Bülbülün inliyorken bakma dikenlerine,

Hüsranın sükût etmez, kahır yığar gül fidan.

Koşmalara getirme kapkara bulutları,

Boyayıp dursun seni mazimin yakutları,

Gafleti canan yapıp bozdurma umutları,

Mersiyeleri yakar ellerindeki destan.

Yine yansın gönlünde Nedim'in laleleri,

Ör artık kafesine ölümsüz şuleleri,

Maksadı ele alıp örmezsen çileleri,

Baharları getirmez, hazan yükletir zaman.

Kasvetleri dost tutma, refik ol mehtabınla,

Meskenini dağlama yanan ıstırabınla,

Meclislerime girme dildeki gazabınla,

Karanlıklar çoğalır, yüreğin olur zindan.

Sahte güllere bakıp âlemi âlem sanma,

Yığ maharetlerini, matemlerini anma,

Bu zamanın kışı var, baharlarına kanma,

Ateşlere girersen sana yetişmez Rahman.

Aç gönül kitabını, Rabbin ismini oku,

Hislerine durmadan aşk kokusunu doku,

Sonra gelir üstüne zamanlarının şoku,

Nur seferlerin tütmez, yetimlik çeker umman.

Ellerin geceleri nafilece sağmasın,

Yüreğinin özüne felaketler doğmasın,

Fesatların çoğalıp hislerini boğmasın,

Aşk yüklü meclisine yaklaştırılır fettan.

Toprağın hikmetini içine çek bu bahar,

Etme artık hoyratça, etme özünü inkâr,

Verme meskenlerine kasvet yüklü bin zarar,

Dil çığlıklar atsa da ulaşmaz söze derman.

Kaleminde tutuşsun maksat denen sermaye,

Seni şeytan etmesin, güller etsin himaye,

Yak sevda ateşini, yığma bana mersiye,

Aklın gözü körleşir, boyanır kalbe katran.

Pervane'nin sesini can kulağıyla duyun,

Yanan muradınızı kaleminize koyun,

Zerk edin ışıkları, karanlıkları soyun,

Yerle yeksan olursun, giremez kalbe sultan.