Þehrimde alev varken girme meskenlerine,

Kâbuslar þaha kalkýp, gelir dillere figan.

Bülbülün inliyorken bakma dikenlerine,

Hüsranýn sükût etmez, kahýr yýðar gül fidan.

Koþmalara getirme kapkara bulutlarý,

Boyayýp dursun seni mazimin yakutlarý,

Gafleti canan yapýp bozdurma umutlarý,

Mersiyeleri yakar ellerindeki destan.

Yine yansýn gönlünde Nedim’in laleleri,

Ör artýk kafesine ölümsüz þuleleri,

Maksadý ele alýp örmezsen çileleri,

Baharlarý getirmez, hazan yükletir zaman.

Kasvetleri dost tutma, refik ol mehtabýnla,

Meskenini daðlama yanan ýstýrabýnla,

Meclislerime girme dildeki gazabýnla,

Karanlýklar çoðalýr, yüreðin olur zindan.

Sahte güllere bakýp âlemi âlem sanma,

Yýð maharetlerini, matemlerini anma,

Bu zamanýn kýþý var, baharlarýna kanma,

Ateþlere girersen sana yetiþmez Rahman.

Aç gönül kitabýný, Rabbin ismini oku,

Hislerine durmadan aþk kokusunu doku,

Sonra gelir üstüne zamanlarýnýn þoku,

Nur seferlerin tütmez, yetimlik çeker umman.

Ellerin geceleri nafilece saðmasýn,

Yüreðinin özüne felaketler doðmasýn,

Fesatlarýn çoðalýp hislerini boðmasýn,

Aþk yüklü meclisine yaklaþtýrýlýr fettan.

Topraðýn hikmetini içine çek bu bahar,

Etme artýk hoyratça, etme özünü inkâr,

Verme meskenlerine kasvet yüklü bin zarar,

Dil çýðlýklar atsa da ulaþmaz söze derman.

Kaleminde tutuþsun maksat denen sermaye,

Seni þeytan etmesin, güller etsin himaye,

Yak sevda ateþini, yýðma bana mersiye,

Aklýn gözü körleþir, boyanýr kalbe katran.

Pervane’nin sesini can kulaðýyla duyun,

Yanan muradýnýzý kaleminize koyun,

Zerk edin ýþýklarý, karanlýklarý soyun,

Yerle yeksan olursun, giremez kalbe sultan.