Deniz’lere//

Görünmeyen adamlar

Okşuyor

Darağacı korkaklığını

Birkaç bulut örtüyor

Utanan ayın yüzünü

Mayıs çiçekleri suskuda…

Yaşamın

Dününden

Yarınından hesap soruyor/rüzgâr

Kaygılı…

Hüzne dönüşen yoldaşlıklarında

Üç fidan!

Gidiyorlar

Dudaklarında dost bir gülümsemeyle

Bizim uğrumuza ölüme…

Göğü kucakladıkları ellerinde

Umudun çentiği

Gözlerinde ülkemin

Doğmayan çocuğu/

Kuşku yok

Göğüslerine düşen

Delikanlı duruşlarında

Biliyorlar

Yeşil tohumlar büyüyecek

Artları sıra

Bağsız postallarında

Ve

Dönecekler!

Elbet

Yeniden

Topladığımızda

İsyan çiçeklerini

Güneşin

Kızıl kuluçkasından

Bir sabaha…

Taylan Koç