Hasret tadında bir burukluk var

Kalbimin sana doğru açan

Issızlığımın ücrası olan kır çiçeğinde.

Hanilerle başlayıp

Keşkelerle sonlanan cümleler kurabilmeyi diliyor kalbim.

Ah ile sitemlerimi dizip mısralara,

Vurgunluğumu yüklemek istiyorum

Öznesi sıfatın olan

Yüreğimin uçurumunun kenarında

Kendini intihara zorlayan cümlelere

Pişmanlığın kucağında

Bin pişman isyankâr düşüncelerle

Varsayılan saklı ölümlerin ortağı yorgun sevdanın

Asırlık çınar misali göğüs gerişine

Şu olmaz olası gururun,

Yere batası sessizliğin

Ve

Durmadan tersine dönen dünyanın çarkına

Bir çomak sokup,

Dursun bu hayasız düşler haykırışında boğulmak

 istiyorum...

Her sabahın tan yeri ağartısının ucunda esen

İliklerime işleyen seher yeli eşliğinde

Güneşin ilk ışıklarında bile kendimi çaresizliğin esiri kabul

 edişimle

Seviyorumun unutulduğu bir günde

SEVMİYORUM'UN sessizliğiyle

Beni olmayan bir dünyanın senini düşürmek istiyorum artık

 gönlümün gökyüzünden.

Duy demiyorum artık sesimi

Gel diye sessiz haykırışları da yok yüreğimin.

Gittiğim kendimden sana gelirken kaybettiğim düşlerimi de

aramıyorum artık.

Duysaydın

Duyabilseydin

Durmaz gelirdin bu mecrasız yüreğime.

Aldığın gizli gülüşlerimi koyardın avuçlarıma usulca.

Duyma artık!

NE SESİMİ

Ne sevdamın  inleyen sancılarını.

Anlama beni.

Sevme.

Yokluğunun bir armağan oluşunu kabullendirdiğinden beri

Bende sevmek istemiyorum artık seni .

Buna ne çare ki !

Varlığını benden alıp yüreğini icraya verene kadar sen

Benimde tek dileğimdi sevdiğim kadar seviliyor olmak .

Hangi gün başladıysan intiharına yüreğinin

Hangi gün

Nerede vurduysan sana ait cümlelerimin alnından 

Taçlı bir İHANETLE

Düşürdün yüreğimden bu sancıyan yaranın incisini...

Git diyorum artık

Ne sevdan kaldı avunulacak...

Ne sen kaldın bakışının deryasında sessizce boğulduğum .

Git !

Haykırışlarım beni boğmadan git .

Git !

Duyma sakın harflerin sessiz değişimini.

Sebep olma

Sebebim olma

Sebeplerimin yareni olma !