Çek Çekebilirsen Nefs

Kim çeker ki sen çektin bunca hüsran yükünü,

Ne gün dindireceksin ağrıların kökünü?

Yüreğin zindan olmuş, dillerin çoktan mahkûm,

Yerleşiyor özüne dikenlerinle zakkum.

Bezm-i elestten beri isyan döktün âleme,

Hâlâ mı aklın durgun, koşuyorsun mateme!

Faslı bitirdin artık, şimdi mevsimin kahır,

Dümdüz olan yolunu ettin hoyratça bayır;

Çek çekebilirsen nefs, sonsuz ıstırabını,

Söyle, söyle neden sen getirdin azabını!

Ne varsa hislerinde birdenbire yok ettin,

Eşref-i mahlûkattın, sermayeni tükettin.

Yarın hiç yokmuş gibi günahları yüklersin,

Çileleri çekmeden Hak'tan himmet beklersin.

Bu kaçıncı yakarış, kalbe yığdın kör duman;

Her an yazsın mı nurlar, döşüne korlu ferman!

İsyanları aktardın gecelerden gündüze,

Perdeleri kaldırıp yönelmedin iç yüze.

Çek çekebilirsen nefs, sonsuz ıstırabını,

Yolların azap tutar, sermezsin mehtabını.

Neden vurdun gönlüne, hızlı hızlı balyozlar?

Arama cevabını, veremez yakamozlar!

Sahiller başkalaştı, şimdi deniz kor gibi,

Niçin gafletlerinle kalbe yağdırdın tipi?

Canı talan ederek yok edersin baharı,

Estirirsin şehrine sevgisizlik rüzgârı.

Vakit tükendi artık, cananları çağırma,

Çamurlara çok battın, haklı gibi bağırma!

Çek çekebilirsen nefs, sonsuz ıstırabını,

Söyle, söyle neden sen örmezsin mehtabını!