Karanfil Edası

karanfil edasıyla çıkardım başımı topraktan
utandım bu dünyada yaşadığıma
insanlar ölüyor insanlar öldürüyordu
ve ben büyüyordum
acılı bir karanfile dönüşüyorum
gözümü açdığımda
bir tabudun üstüne buluyorum kendimi
göz yaşları ağıtlar feryatlar
annesiz babasız kalmış çocuklar
ve benim gibi nice karanfil aynı kaderi paylaşıyor
şaşkın ama umutlular
bizden düşen tohumlardan
nice karanfiller parçalayarak çıkacak topraktan
onlar belki görmeyecek bu acıları
belki onlardan sonrakiler
ama milyonlarca karanfil oluyorum toprakta
özgür doğma hevesiyle yarınlara