Vebal

Vebal

Açmaz ise bir daha

Gamzede mor karanfil

Görmez ışığı

Kör olur gözleri

Hiddetinden kendine küser mavi

“Su

Çürür”

Yemin damıttığı dudaklarında

Beyhude bir nefes sıkışır

Göğsüne

Yarım yamalak can veren

Tutuşur

Gök kubbe

Kara kefen giyer ömür

Kan sızmaz daralan damarlarından

Yakındır toprak

Ve

Aralayıp eskiyen yanlarından

Açar ona yüreğini

Kaçar ruh bedenden toprağa

Üç mevsim susar

Bir mevsim konuşur

Kırar kalemini

Ölür şair

Vebali aşka yazılır…

Taylan KOÇ