susmuştu deniz

martılar yitip gitmişti

pruvada şafak çiçekleri

derin uykusunda gibi

bir mabedin

gözlerimde takılı

yakamoz lekeleri

karanlığın pençesi tenimde

kulaklarımda

zamanın çığlığı

Özdemir Asaf gülümsüyor

ortasında bir hayalin

“Bütün renler aynı hızda kirleniyordu

     birnciliği beyaza verdiler”

diyor..

birden koluma giriyor

pastel hüzünler

kıvrımlarında beynimin

raks ediyor açık koyu renkler

yıllar/aylar/günler dizesinde

hain imgeler

önce gözlerin geliyor apansız

sonra ellerin

büyüyor ellerimde

sessizden çığlığa doğru

telaşsız bir kreşendo

dudaklarında

yırtılıyor yas tutan gece

ilmek ilmek çözülüyor

içimdeki bilmece

bütün kirli renkler soluklaşıyor

birer birer kayboluyorlar

sessizce

bir duygunun rahminde

bir güneş, ortasında yüreğimin

bunca kirlilikler içinde

henüz kirlenmemiş

bembeyaz leke