Avizeler

Gün gelir yanar ışık yürekte ve hislerde,

Deryaların serilir avizeler altında.

Rahmet yağmuru yağar nefeste ve seslerde,

Kim diyor geceler katran sağar diye. Allah, öyle bir Allahtır ki, geceleri mehtap ve yıldızlarla süsler. Umudun tükendiği anlarda yüreklere sevda zerk eder, aşk zerk eder. Kararan ruhları aydınlatır. İzzetin en doruğunu sunar Âdemoğluna.

Kim diyor yüreklerde hüsranlar baki kalır diye. Gün gelir yüreklere ışıklar girer. Gecenin koyusunu alır üzerimizden ve şafaklar sökülmeye başlarken seherin başlangıcında tespih tespih bülbüller ibadet eder. Mabedin kapısında coşkun bir sel halinde içeriye girersin. Güvercinin beyaz kanatlarında cennet kokularını hislerine sevk ederek adım adım huzura doğru yolculuklar yapmaya başlarsın.

Şadırvanın şırıl şırıl akan sesinden mest olursun bir sabah. Yüreğinin paslığı gider. Malazgirt'te,Kosova'da,Varna'da ve hatta İstanbul'un fethinde hissedersin kendini. Nesimi gibi " Enel Hak " saadetine erersin, Yunus gibi Taptuk dergâhına adımlarını sıklaştırırsın.

İşte bu duygular içinde açarsın mabedin kapısını. Avizelerin seni okşayan parıltılarını görürsün. Gözlerinden boncuk boncuk yaşlar dökülür. Derya içinde deryayı bulursun. Dudakların zevkle kıpırdar. Âlemi unutarak geniş vadilerin içinde yakut ve elmaslarla halvet olursun.

O an selam verir sana Edebali, selam verir Çanakkale. Şehitler, gaziler, yarenler,sultanlar toplanır etrafında.

Sesler başkalaşır, nefesler başkalaşır. Âlemin dışına taşarsın. Hayal bile edemeyeceklerin gözlerinin önüne düşer. Mevsimlerin ıstırabı yüreğinde yavaş yavaş diner. Ve sonunda avizelerin ışıkları, gönlündeki katranı alır götürür. Hislerinde saadet raks eder.