Hatmi Şiir

içsel bir gülüşe
tutunmaktır

işte siyah beyazıyla güzel
ağlaya bilirsin
orda değil miydim anımsa 
sessizliğin gölgesiyle sevişerek 

büyüttüğün tanrı çiçekleri
rüyasında hep su gören çölün
ince derinliğin ürkekliğindeki masumluk,
nehirle akarak
her ses, izimizden yola çıkar

bin yıllık arya, her bağırdığında kaybolmuşluğu/ sesi dinle
yaşamak prizmaysa 
kalbinde  geçir tüm renkleri 
gamzelerinle gülümsüyorsan sonunda
hadi şimdi kendine doğru bak ki ordayım

her gül kendi kokusunda süpürülür
gece yarısı dudakları öpüşünde
parmak izleri  fail
etrafında dokunduğun boylamada 

sevginin kan kardeşi aşk

her gece şafağında sökülür

gün doğmadan
 
adın kırmızı bir kuşun gülüşüyken
izafeten dokunurdun gök kuşağına her yağmur 
şehirler saklı on ikinci renginde visalin
vuslatın bir rüzgarın mevsim döngüsüdür

yokluğun sanrı adı olmadı hiç
gelişime: dalın ağaçtan uzanan düşleri
yeşil akmaz ağaçlardan gülmezsen
saklama gözlerin besler bu adamı
en senlik gölgesini gerçeğe dönüştüren ten

kapat geceyi Zühre loş bırak cenneti
üç elma sürgünü Adam ve Eva ah ne merak
savurarak saçlarını izafi siyah rampuzel
eğilmişken yağmur yağdıramayarak
sus konuşma, ağzın dolu aşk derken kainat
kelimeleyerek öğrendik bir de  konuşmayarak

 

Sanırım Aşk...

 

 

 

CC_