Anlarsın Elbet

Anlarsın,

Anlarsın elbet anlarsın…

Anlarsın muhakkak anlarsın…

Sana yazılan şarkıların ölümsüzlüğünü

Bu aşkın büyüklüğünü

Sana seslenmekle geçen ömrümün türküsünü

Kalbimin öyküsünü,ruhumun türküsünü anlarsın elbet.

Mezarının yerini kendi soyun unuttuğu zaman

Her hangi bir aşığın yüreğinde can bulan

Bu soylu mısralardan

Bu sevdanın kutsallığını anlarsın…

Ağlarsın o vakit bu mukaddes yetimliğime.

Anlarsın, anlarsın elbet

Öksüz bir vefadaki kuş çığlığını

Kalp kırığını, yalnız gecelerin ıssızlığını

Bu asil acının hıçkırığını

Kalbinin yarenini yitirince anlarsın.

Anlarsın… Anlarsın bir mum gibi yanarsın elbet.

Bir eşkıya suretinde bir çift mavzer göz

Ruhunu her nefeste soyduğu zaman

Sevgili gül uzatan ellere;

Sebebsiz bir nefret duyduğu zaman

Vakitsiz bir veda yürek kuşunu;

Hasret yokuşunda vurduğu zaman

Volkan olan sitemin o ateş bestesini

                    Bir ızdırap ezgisinde duyarsın elbet…

Anlarsın o vakit,beni anlarsın.

Gururumu vurduğum yürek örsünü

Can ile kurduğum vefa köşkünü

Gençliğimi verdiğim sevda yükünü

Ne kadar zor taşıdım; anlarsın elbet.

Parlayan yıldızı görmeyen gözü

Bu aşkın ruhuna verdiğim sözü

Kor ateş içinde eriyen yüzü

Milad olur bir gün tanırsın elbet.

Anlarsın,gün gelir gülü anlarsın elbet.

Anlarsın sevgili,elbet anlarsın…

Eylüle mumyalanan baharlarımı

Durmadan yağmalanan duygularımı

Gül ile tutuklanan yarınlarımı;

Yad edip yüreğimi anlarsın elbet…

Gözlerimden gül olup damlarsın elbet

Bu mukaddes yetimliğime erdiğin zaman.