Mesnevi Rintler

Hakikat yurdunda bülbül söyleşir,

Çağlayan leblerde sümbül söyleşir.

Rintlerim yığmaz yeisler, nur verir;

Aşkı yükler, câna sonsuz kor verir.

Çağlayan dermânı yükler, köşk derer;

Ravzalar hicrânı toplar, meşk serer.

Neyde hasret son bulur, titrer segâh;

Canda kasvet kaybolur, solmaz sabah.

Kahrı yığdırmaz kalem, sarsar hece;

Korlu mâtemlerle tütmez nur gece.

Raks eder diller, konuşturmaz hüzün;

Müjdeler vuslat süzer, başlar düğün.

Hicre banmaz canlarım, nehrim yanar;

Sâkilerden nur gelir, kalbim kanar.

Sevgisizlik çağlamaz, çağlar zikir;

Gönle gaflet bağlamaz, bağlar fikir.

Derbeder hisler döker gözyaşları,

Kabre diktirmez siyah kor taşları.

Lâlezarlar döktürür tekrar heves,

Bağra mevsim sağdırır, solmaz nefes.

Çözdürür hep kalbi nurlar böylece,

Şâd olur dil, şevkle kalkar bilmece.

Rintlerin köşkünde titrer meltemim,

Aşkı sevdâlarla toplar son demim.

Derde düşmez harmanım, çağlar sefam;

Kaygılar bir son bulur, tütmez cefam.

Mevsimim sağmaz yeis meclislere,

Dindirir dert, sancı dökmez hislere.

Ağlaşır hep muştudan canlar bugün,

Toy kurar yer, toplamazlar nur düğün.

Dehre isyanlarla yaklaşmaz seher,

Şahlanır dil, câna yükler nur zafer.

Ellerim vuslat yazar, lebler bahar;

Sözlerim yaklaştırır hep nevbahar.

Aşk süzer bağ, cevherin reyhan bulur;

Ağlamazsın, korlu kahrın kaybolur.

İçte hicran, köşkte hüsranlar biter;

Hep yanarsın, canda sümbüller tüter.

Ey benim kor rintlerim, sarsın beni!

Tütmesin kâbuslarım, kırpın teni!

Yahyalardan feyzi zerk et şehrime,

Meykedenden nûru sevk et nehrime.

Korlu gönlüm şahlanıp dursun hemen,

Cânı örsün yemyeşil nurdan çimen.

Bağda sen dizdirme zor şeytanları,

İklimim bozdurmasın dermanları.

Titresin han, kalbi örsün güfteler;

Tütmesin dert, hicri yaksın besteler.

Güllerim korkuyla bağban yıkmasın,

Bülbülüm kaygıyla efgan yakmasın.

Örmesin neyler bugün kor faslını,

Canlarım yığsın bugün nur faslını.

Dökmesin Pervâne artık hüzzamı,

Kalbi yarsın, şevkle kursun bayramı.

( fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lün / )