Teyakkuz

kim yakıyor uçurtmaları gökyüzünde

rüzgâr neden ağlıyor titrek nefesiyle

hoyrat elleriyle savururken saçlarımı

gözbebeklerime bu taarruz da ne

kim körüklüyor bu ateşi karlı dağlarda

duman duman yükselirken göğe feryatlar

uçurumun usulca lâl olmuş dili

ay düşmüş gecede bu isyan da niye

karanlık çığlıklarıyla yırtarken geceyi

sus pus olmuş sinede çarpmıyor yürek

bu çıldırtan sessizlik de ne diye

birileri konuşsa diğerleri susuyor başları önde

taşmaz oldu sevgiler sel olup yürek yürek

solarken gülün rengi bu lacivert gecede

bu saltanatta neyin nesi

bu devranı süren de kim böyle

ıssızlığın riyakâr yüzüne perde perde

g.öz))