Ölüm Meleği Gelmeden Uyanalım

ÖLÜM MELEĞİ GELMEDEN UYANALIM

Ölüm anında gelirler, rahmet melekleri karşına. 
Haydi! Gitme vaktin geldi der. 
‘’sen razı isen Rabbin de senden razı’’, gidelim yanına.
Alıp götürürler seni, semanın yedi katına.
O davete ruh, kuş gibi uçarak gider.
Hepimizin bir eceli, ölüm zamanı vardır.
O vakit, ne ileri, ne de geri alınır.
Ecel, bellidir doğmadan önce.
Hepimiz, öleceğiz ecelimiz gelince.
Rızık bitince dünyada, ecel vakti gelmiştir, 
Ki ruh teslim edilir.
Ansızın terk ederken evladını, malını,
Hazret-i Azrail’e teslim ederiz, taşıdığımız canı.
Ne vakitte, hangi memlekette öleceğimiz yazılı,
Ayağımızla gider teslim oluruz, ama ruhlar kaygılı.
Ölüm haline yakınlaştığımız anda,
Dört melek gelir karşımıza.
Tutup çekerler el ve ayağımızdan,
Ruhumuzu isterler hiç durmadan.
Ruh, kalbe geldiğinde birden dilimiz tutulur,
O andan itibaren hiç konuşmaz oluruz.
Fasıkların ruhları öyle çetin çıkar ki;
Kayanın ortasında yetişmiş, köklü bir ot sanki.
Öyle yaşanılmalı ki; Ölüm halinde iken, 
Çıksın ruhlarımız, kolaylıkla bedenden, 
Zorlanmasın melekler, nefesler azalırken. 
Cesedimiz soğusun yavaş - yavaş,
Beden candan geçerken.
Ruhumuz gitmek kalmak arasında kol gezer.
Meleklerin harbesi, fırtına gibi eser.
Teslim bayrağı çeker, ruh ruh diyen bizler. 
Her insan dirilince, mezarından kalkacak.
Günah ve sevaplarla, tek başına kalacak.
İşte o zaman, kıyamet başlayacak.
(Kabir), 
Ahiret ile dünya arasında ince bir çizgidir.
Dünyadan daha çok ahirete yakındır.
Kabirdeki o hayat,
Daha aşikâr asıldır hakikat.
Dünya hayatına hiç benzemez ahiret.
Neden peki bunca acı, dert, kasvet.
Geçiştiremediğimiz bunca zaman, bize geçirecek o zaman.
Ne dersin Âdemoğlu? 
Uyanalım mı, geçmeden zaman? 
Vakit, vakit işte bu zaman.
İzmir2012denizce