Yalnızlığa Sevdalanma

İlk tanıştığımız günde;

Güneş nadasa bırakılmış toprağa ekiliyordu.

Yıldızlar ayın en parlak halinde

Gelin edasıyla birer- birer seriliyordu "

Yüreğime ördüm,

Rüzgâr toprağa, gece karanlığa âşıktı

Güneş denizin mavisine

Hanımeli bahara

Ben sana sevdalıydım.

Uzanıverdim yanına sessizden

Gözlerim pamuk düşlere kapandı.

Hoyrat fırtınalar eserdi delisinden

Sarıldığım meltemler deniz kadar sıcaktı.

Kıyamadığım yürek atışı, nadidem.

Buzdağları dayanmaz erir güneşte

Bende biter erirdim gözlerinde.

Ay ışığı saçlarında beyaz açardı,

Kangren gecelerde canıma

Kirpiklerin deli umut saçardı.

Alıştım ey gülü baharım sensizliğe

Ararken seni sensizliğe âşık olmuşum

Yasladığım omuz sen değilmiş,

Sırtımdaki sıvazlanma hele hiç

Sen diye yaşamışım sevdayı boş yıllar

Yıkılmaz duvarım, engellerim.

Aşılmaz yollarda olmamışsın meğer.

Yaşadığım her anda yalnız,

Kara kışa çelme takmışım.

Yüreğine yaslanmamış,

Elini tutmamışım.

Beyaz güneşim sanıp aldanmış,

Ararken seni sokakta, parkta

Sallanan bir salıncak da,

Mehtap da, yakamozda

Sen diye sevdayı yaşamışım

Hep sensizliği bulmuş,

Geç anladım hep yalnızmışım

                                           Sen diye yalnızlığa sevdalanmışım.