İz

"Sûra üflenen son nefesti,

Kem gülüşlere isyan…

Dolgun bir kemanın

Tellerini yırtarcasına

Halvetidir hayat…

Karnından konuşan

İnsanlara…"

Uzanıyor!

Yol bilmez kervanların izi

Ne zaman Leyla'ya dokunsa

Sıcak kum telaşları/

İzi çıkar aşk bileklerinin

Mecnuna dönük yüzlerinde

Elbet vardır;

Duvarın özgürlüğe aşkı

Yarım dirhem ellerin

Kirli paralarda izi

Araklanan zamanların

Gölgelerinde umut

İnanç yangınlarında insan

Kem gözlere şişlenmiş

Acısı bilenmiş nazlar

Kavruk bakışlara

Gömüdür izler

Tanıdıktır

Gülüşler

Kurnazca!

Yüzü örtülmeden ölünün

Kefeni soyulur bileklerinden

Acı bir helvaya akıtılır yaş

Parmakta izi kalır

Yağlı büklüm

Kaşıkların

Serkeş bir bestenin

Son keman solosunda

Soyunan besteci gibi

Giyinirsin izsiz mermileri

Anatomik bir soytarının

Diş izlerinde çiçeklenir

Kara yazgılar…

Boyun bükme;

Dönüş turlarının

Gizemine varılmadan

Keşiş olamazsın

Daha çok yürek iklimi lazım

Ellerinle dokunduğun izlere

Şimdi gölgesinden korkan pinokyo gibi

İzi kalır yalancı burnunun gebetto babanın ellerinde…