Yüreğimde Kanatlanan Ölü Serçe Gülüşleri

“Kayıp kentlerin çöplerini süpürüyor,

Yüzleri asık dilenciler/umutlarına…”

Her tan ağartısı;

Yeniyetme bulutların

Tüf yangınlarında

Maziye sarılıyor

Gün ertesi

Makaralar

Ölüm;

Titrek kanatlı kelebeğin

Son valsi/

Avuçlarımda ar damarı yırtılalı

Kaç mevsim geçti/evvelsiz

Gizlemeye çalışma

Çünkü her yangın

Yerini yakar

Düşerken…

Kanatlarıma almayalı

Güz yangınlarını çok oldu

Yumuşak bir tene açlığım

Ellerimden kayarken

Ölü serçe gülüşleri

Topladım cansız

Nefeslere…

Geçer dersin!

Deler geçer

Acılar nemli

Uzun menzilli

Koyaklarda

Acılar mavzerli

En çok olmayışlar

Aranan bir yüzün

Gün ertesi mabedinde

Bilirsin gelmeyeceğini

Kuru gürültü fidanlarda

Sonsuzluk cinnetine takılan

Bu kaçıncı söz yarası

Mert duruşların

Gölgesinde yüzün

Sığıntı limanlarda

Söz;

Tepeme bir orman dikilene kadar öpeceğim

Yüreğime kanatsız ölü serçe gülüşlerini…