Ben Doğarken Ölmüşüm

Doğarken ölmüşüm dedim sana ben.

Ne güzel gün gördüm, ne de yaşadım.

Hayatta güzel şeyler çok vardı ama,

Hiç gün göstermedin ki bununla övün.

Az mı acı çektirdin yıllar boyunca?

Ne mutluluk gösterdin, ne de yaşattın.

Bazen kahroluyordum, acıdı canım.

Hiç gün göstermedin ki bununla övün.

İçkili geliyordun bazı geceler,

Korkuyordum senden, tiksiniyordum.

Ne olurdu bir sevgi verseydin bana,

Hiç gün göstermedin ki bununla övün.

Bazen otururdum o pencerede,

Bakardım yollara erken gelesin.

Mümkün mü senin eve erken geldiğin?

Hiç gün göstermedin ki bununla övün.

Seviyordum seni, kıskanıyordum,

Neye yarar kıskançlık sen sevmeyince?

Sevgim bitti diyordun bana her gece,

Hiç gün göstermedin ki bununla  övün.

İster sev artık, istersen istersen sevme,

Şimdi bütün bunlar, umrumda değil.

Ben doğarken ölmüşüm ,bundan sana ne!

Git artık sevdiğinin önünde eğil.

Bir gün göstermedin ki bununla övün,

Sana dönemem artık bunu böyle bil.

İstersen an beni, istersen anma.

Git artık sevdiğinin önünde eğil.

Taş olsa dayanmazdı benim derdime,

Sevgisizlik  nedir bilir misin sen?

Ama, geç de olsa öğreneceksin!

Git artık sevdiğinin önünde eğil.

Başını taşlara vurduğun zaman,

Pişman olup , geri geldiğin  o an,

Kapanacak o kapı senin yüzüne

Git artık sevdiğinin önünde eğil...

Azıcık bir sevgi istiyordum ben,

Çok değil, birazcık mutluluk dedim.

Çok acı çekeceksin geri dönünce.

Git artık sevdiğinin önünde eğil.

Defol git kapımdan girmeye kalkma!

Sana olan sevgim, artık kalmadı.

Sakın,  sakın ola gelme yanıma!

Bir gün göstermedin ki bununla övün.

GİT ARTIK SEVDİĞİNİN ÖNÜNDE EĞİL.......

ŞİİR..SUZAN ÇELİK.      EMK. ÖĞR.

.